materializm

Z podziękowaniami dla kogoś, kogo ja inspirowałam, a teraz on inspiruje mnie, zadając ważne pytania – dzięki Chupas .

Pytanie na dziś – gdzie zaczyna się materializm? Czy [to jest jakiś przejaw]?

Ciekawy to zresztą moment, by je rozpatrzyć. Bo właściwie to chciałam napisać o tym, że zaczynam zapisy na semestr letni z japońskiego, że przyjmuję zamówienia na [robótki do kolejki], że to, że siamto… tymczasem gdzie zaczyna się pragnienie rzeczy, a gdzie radość tworzenia i nauczania?

Właściwie kiepsko mi zawsze szło planowanie budżetu, to na pewno jedna z tych funkcji, które w domu będzie pełnił palnik. Z drugiej strony planuję ich tylko tyle, żeby odrobinę rozłożyć, a resztę puścić w obieg. Nie w krwionośny, bo leki i posiłki to w domu sprawa rodziców. W obieg ekonomiczny. Powiedzmy. Tzn. inwestuję w wiedzę (główne moje źródło wydatków to książki i ksera), następnie w wyjazdy (Wrocław, Strzegom, Katowice, te rejony) i w robótki (wełny, książki again, wstążki, wysyłki…). I to by było wszystko. No, jak coś się zepsuje to ładuję też trochę grosza w komputer. Już.

Wciąż chcę uczyć, wciąż chcę się odrywać od tego robiąc coś jeszcze bardziej kreatywnego. Wciąż muszę za coś jeść, a niedługo – za co się wyprowadzić. Mnie materializm kojarzy się nie tylko z tym, że pytam znajomych ‘czy nie mają znajomych itd.’ czy proszę ich o rekomendację. Raczej mam przed oczami kobiety przerzucające żurnale i katalogi. Albo kupowanie drogich i/lub zbędnych gadżetów, żeby zaszpanować.

Gdzie zaczyna się materializm? Po co i dlaczego?
I jak to się ma do minimalizmu? Czy sztuka może być minimalistyczna i materialistyczna jednocześnie? Kto wie? No?